Awit Ng Isang Mang-aawit

Ama ko! Ama ko! Mula r’yan sa langit

na tinatahanan ng iyong pag-ibig,

dumungaw Ka, Ama,

at Iyong pakinggan ang hapis na tinig

ng aba Mong lingkod sa kanyang pag-awit.

Sa pagdadala ko ng aking tungkulin,

Ama ko, gawin Mo akong masunurin;

maanong likhaan

ng isip at puso na mapagpasakop

ang kalooban Mo ay laging masunod!

Sa dako pa roon ng aking lakbayin

aking natatanaw, may bagyong parating;

nag-aalimpuyo

ang ihip ng hangin at kumukulog pang

waring tinatakot ang Iyong hinirang.

Ama ko! Ama ko! Ako’y kahabagan

pagsapit ng bagyo’y pakisaklolohan;

yakapin Mo ako,

huwag Mong itulot na ako’y tangayin

niyaong bagyong iyong pagsubok sa akin!

Kung sa pagdadala ng aking tungkulin

buhay ko’y mapatid, hininga’y kapusin,

salamat po, Ama,

at itinulot Mong dadalhin kong yaman

ang aking tungkulin sa aking libingan!

At sa pagparito ng Bugtong Mong Anak

sa araw na iyong araw na mapalad,

Ama, kahabagang

sa mangaliligtas na mga hinirang

ay pakisama Mo ang aking pangalan!

Payagan Mo, Ama, na hanggang sa langit

ako ay magiging Iyong mang-aawit!

                                                Amen

“Sampung Pangunahing Tungkulin ng Bawat Kaanib Sa Iglesia Ni Cristo Upang Mamalagi Sa Kaligtasan”

                                        Sa pamamagitan

                                        ng pamamahala sa Iyong Iglesia,

                                        Ama, malinaw pong naririnig Kita;

                                        sinasabi Mong ako’y Iyong mahal—

                                        ililigtas ako kung magpakasakdal.

                                        Nakikipagtipan—

                                        Ama, naririto ang sagot ko naman

                                        sa ibinigay Mong mga kautusan;

                                        sa aking pagtupad, maanong gabayan,

                                        pakipagpala po ang Iyong hinirang.

                                        (1)    Iibigin kita—

                                        pagsusumikapang sa Iyong paningin

                                        ay mamamalaging tapat na alipin;

                                        ipinangangako na laging susundin

                                        ang mga utos Mo at mga tuntunin.

                                        (2)    Sa mga pagsamba

                                        at pagkakatipon sa Iyong Iglesia

                                        ay tinatanggap ko ang Iyong salita,

                                        kaya sa Iyo, Ama’y ang lagi kong sumpa

                                        pagtatapatan ko ang ganitong gawa.

                                        (3)    Di ako uurong—

                                        hindi na babalik sa kapahamakan

sapagkat tiyak ko na ang kaligtasa’y

sa Iglesiang ito lamang makakamtan—

Iglesia Ni Cristo ang kanyang pangalan.

(4)    Sumasampalataya—

sa mga bagay Mong hindi nakikita

nananalig akong buong-buo, Ama,

sa Bugtong Mong Anak, sumasampalataya,

Kayo aking Ama’y pinakasasamba.

(5)    Pagsusumikapang

laging malugod Ka sa Iyong hinirang—

ipinangangakong di ko lalakaran

ang buhay na liko at gawa ng laman,

mabubuhay ako nang may kabanalan.

(6)    Sa Iyong Iglesia

ang aming turingan ay magkakapatid;

Ama, sa panig ko, anumang sasapit

dito sa puso ko’y hindi mawawaglit

ang pagmamahal ko sa aking kapatid.

(7)    Pagtatalagahan

gawang paghahandog pati paglalagak

pagkat mula rito ang gugol-pantatag

at pagpapaayos sa mga sambahan

kung saan ka namin pinapapurihan.

(8)    Ako’y magbubunga—

ako ay patuloy na magsisigasig

na makapag-akay ng mga babalik

sa mga aral Mo na tinatangkilik

dito sa Iglesiang Iyong iniibig.

(9)    Pakamamahalin—

ang ipinagkaloob sa aking tungkulin

ay taos-sa-puso na laging tutupdin;

pagtatalagaha’t tapat na dadalhin

nang upang huwag Mong bawiin sa akin.

(10)    Walang reserbasyong

ako’y pasasakop sa pamamahala

pagkat ako, Ama’y sumasampalatayang

sinugo Mo sila upang pangunahan

ang pagsamba namin sa Iyong pangalan.

(Nagmamakaawa—

hanggang dito, Ama’t ako’y umaasa,

na gagabayan Mo ang aking paggawa

huwag pong itulot na ako’y manghina…

sa Banal Mong Bayan, tayo’y magkikita!)